Żaluzje fasadowe — cena, lamele C i Z, sterowanie

Żaluzje fasadowe nie mają jednej ceny za metr, bo to nie jest jeden produkt. To rodzina sześciu systemów SkyFlow, które różnią się sposobem zabudowy skrzynki — a właśnie zabudowa, nie sama żaluzja, robi większość różnicy w rachunku.

To pierwsza decyzja, którą podejmujesz po wyborze systemu, i jedyna, którą realnie czuć na co dzień. Litera opisuje przekrój lameli, a przekrój decyduje o tym, jak szczelnie pakiet zamyka się po opuszczeniu.

Lamela C80 ma zaokrąglone krawędzie, które zwiększają sztywność przesłony. To ma znaczenie przy dużych szerokościach, gdzie długa lamela zaczyna pracować pod własnym ciężarem i pod naporem wiatru. C80 jest w naszych systemach wariantem uniwersalnym — dobrze wypada w budynkach mieszkalnych i w biurowcach, gdzie chodzi o codzienną kontrolę światła.

Lamela Z90 zachodzi na siebie i przez to domyka się szczelniej. Efekt jest podwójny: mocniejsze zaciemnienie po zamknięciu i niższy pakiet po zwinięciu, bo kształt lameli razem z technologią drabinki pozwala ścisnąć złożoną żaluzję bardziej niż w wersji C. Jeśli żaluzja ma zastąpić roletę w sypialni albo w sali konferencyjnej z projektorem, to jest Twój wybór.

W systemie wewnętrznym SZF/IN wyboru nie ma — pracuje wyłącznie lekka lamela C50 Slim, i to jest zgodne z jej zadaniem. Ma rozpraszać światło i ograniczać olśnienie w biurze, a nie zamykać pokój na głucho.

Tu nie ma miejsca na preferencje — decyduje etap inwestycji i to, czy da się zrobić zabudowę pod skrzynkę.

Nowy budynek albo głęboka termomodernizacja to naturalne miejsce dla systemów podtynkowych BOX. Skrzynka chowa się pod tynkiem, na elewacji nie widać niczego poza prowadnicami, a pokrywa rewizyjna zostawia dostęp do serwisu. Warianty różnią się zakresem wysokości: BOX/BASIC pracuje do 3 m, BOX/COMPACT do 4 m, a BOX/EDGE do 5 m przesłony. Boxy typu 2 i 4 mają dodatkowe docieplenie nadproża ze styroduru, co dla domu energooszczędnego jest argumentem samym w sobie.

Budynek istniejący, którego nikt nie będzie kuł, to domena systemu adaptacyjnego SZF/A. Kaseta z blachy aluminiowej montuje się na elewacji albo we wnęce okiennej, w czterech wariantach zabudowy, a prowadnice mogą być aluminiowe z regulowanymi uchwytami teleskopowymi lub linkowe.

Duże przeszklenia i fasady biurowe to zwykle SZF/S — wersja samonośna i jako jedyna z zewnętrznych modułowa, więc daje się z niej złożyć ciąg osłon na całej ścianie. Wnętrze, gdzie fasady ruszać nie wolno, zostaje przy SZF/IN.

W kartach technicznych wszystkich systemów zewnętrznych ta rubryka wygląda identycznie: napęd elektryczny — tak, napęd ręczny — nie. Wersję ręczną ma tylko wewnętrzny SZF/IN. To nie jest szczegół dla instalatora, tylko warunek, który trzeba spełnić, zanim w ogóle zamówisz osłonę.

Znaczy to tyle, że do każdego okna z żaluzją fasadową musi dojść zasilanie, a przy systemach podtynkowych przewód wchodzi w nadproże razem ze skrzynką — czyli na etapie stanu surowego. Dołożenie żaluzji fasadowej po wykończeniu elewacji jest możliwe, ale wtedy realną opcją zostaje system adaptacyjny i sterowanie radiowe, a nie box pod tynkiem.

Automatyka to osobna pozycja cennika opisana jako dopłata indywidualna, bo koszt zależy od liczby osłon i sposobu sterowania. Przy jednym oknie wystarczy pilot. Przy elewacji z ośmioma osłonami sensu nabiera centrala i czujniki pogodowe — a czujnik wiatru w żaluzji fasadowej nie jest gadżetem, tylko elementem, który podnosi pakiet lameli, zanim podmuch zacznie nim rzucać o prowadnice.

Poziomy z tabeli dotyczą podstawowych konfiguracji. W praktyce cena rośnie z kilku powtarzalnych powodów i wszystkie z nich da się przewidzieć na etapie projektu.

Pierwszy to gabaryt. Żaluzja przy przesłonie zbliżonej do maksimum systemu wymaga mocniejszego napędu i sztywniejszej lameli, a im bliżej granicy, tym mniej pola na oszczędności. Drugi to kolor spoza standardowej palety — wykończenia RAL są dostępne, ale to zawsze dopłata.

Trzeci, najczęściej niedoszacowany, to montaż. Cennik opisuje go jako wycenę indywidualną, bo między montażem na parterze domu jednorodzinnego a montażem na trzeciej kondygnacji z podnośnika jest przepaść. Przy kilku osłonach na jednej elewacji zwykle taniej wychodzi jeden przyjazd ekipy z pełnym kompletem niż dokładanie osłon po kolei.

Czwarty to prowadnice. Aluminiowe z uchwytami teleskopowymi dają regulację i pewne prowadzenie, linkowe są dyskretniejsze i lżejsze wizualnie. W systemie BOX/COMPACT karta techniczna przewiduje dodatkowo łączenie prowadnicy aluminiowej z linkową w jednym zestawie na narożniku — warto o to zapytać, gdy przeszklenie wychodzi na dwie strony.

Roleta zewnętrzna zna dwa stany, które naprawdę mają sens: podniesiona i opuszczona. Screen przepuszcza widok i tłumi słońce, ale nie da się nim sterować w ciągu dnia w sposób ciągły. Żaluzja fasadowa robi coś, czego żadna z nich nie potrafi — pozwala ustawić kąt lameli tak, żeby wpuścić światło do sufitu, a odciąć promienie padające na biurko.

Dlatego trafia głównie tam, gdzie ludzie pracują przy dużych przeszkleniach od południa i zachodu: do biur, gabinetów w domu i salonów z przeszkleniem w podłogę. Tam, gdzie chodzi tylko o zaciemnienie sypialni albo o odcięcie widoku z ulicy, roleta zewnętrzna wypada taniej i zostaje lepszym wyborem.

Warto też uczciwie powiedzieć, gdzie żaluzja fasadowa przegrywa. Nie jest barierą mechaniczną — lamele nie zabezpieczają okna przed włamaniem, choćby wyglądały solidnie. Jest też droższa w montażu od screenu i wymaga zasilania, którego screen ręczny nie potrzebuje.