Rolety Veranda — zacienienie ogrodu zimowego

W oknie pionowym słońce operuje pod zmiennym kątem i przez większość dnia pada na szybę ukośnie. W przeszkleniu dachowym i w zadaszeniu ogrodu zimowego jest odwrotnie: w godzinach największego nasłonecznienia promienie padają niemal prostopadle do powierzchni szkła, przez cały czas i na całą powierzchnię.

Dlatego ogrody zimowe potrafią być nie do wytrzymania latem, mimo że zimą działają znakomicie. Osłona wewnętrzna niewiele tu zmieni — ciepło wpada przez szkło i zostaje pod nim uwięzione, a tkanina rozwieszona pod spodem sama zamienia się w grzejnik.

Systemy Veranda są odpowiedzią właśnie na tę geometrię. Tkanina jest napinana na całej długości pola i pracuje wzdłuż przeszklenia, a nie w pionie — dzięki temu można ją prowadzić po połaci dachu, po zadaszeniu tarasu albo pod szkłem ogrodu zimowego.

W ofercie są dwa warianty, które różnią się nie tyle wyglądem, ile zakresem gabarytów i sposobem prowadzenia tkaniny.

Wysięg mówi, jak daleko tkanina sięgnie wzdłuż przeszklenia: 5 m w systemie VERANDA i 6 m w V ZiiiP. To jest wymiar, który najczęściej przesądza o wyborze wariantu, bo typowe zadaszenie tarasu albo połać ogrodu zimowego ma właśnie tę głębokość.

Kąt pochyłu decyduje o czymś innym: czy system w ogóle zadziała na Twojej konstrukcji. V ZiiiP obsługuje zakres od 0 do 45 stopni, czyli od poziomego zadaszenia po wyraźnie nachyloną połać. Przy większych spadkach dobór trzeba potwierdzić na miejscu, bo zmienia się sposób napinania tkaniny.

Trzecim parametrem, o którym warto pamiętać przy planowaniu, jest miejsce na prowadnice i kasetę. Systemy Veranda montuje się do konstrukcji przeszklenia albo do ściany budynku i wymagają wolnej płaszczyzny na osadzenie elementów nośnych. To najczęstszy powód, dla którego pomiar kończy się zmianą pierwotnego założenia.

W systemie VERANDA stosuje się tkaniny markizowe akrylowe SOLID — ten sam typ materiału, który sprawdza się w markizach tarasowych. Akryl daje wyraźne zacienienie i głęboki kolor, a przy zadaszeniu tarasu tworzy strefę cienia zbliżoną charakterem do markizy.

W wariancie V ZiiiP poszycie stanowią tkaniny Serge 100 i Serge 600. To materiały o strukturze siatki, które ograniczają nasłonecznienie, ale zachowują częściową przezierność — pod nimi nadal widać zarys nieba i otoczenia. Różnica między obiema wersjami tkaniny sprowadza się do gęstości splotu, czyli tego, ile światła przechodzi.

Wybór między nimi to decyzja o charakterze wnętrza. Akryl daje mocniejszy cień i zamyka przestrzeń pod szkłem, tkaniny typu screen utrzymują kontakt z zewnętrzem kosztem większej ilości przepuszczanego światła.

Oba systemy są modułowe i to jest odpowiedź na pytanie o duże zadaszenia. Przeszklenia szersze niż pojedyncze pole obsługuje się kilkoma modułami ustawionymi obok siebie, pracującymi na wspólnej linii.

Ma to dwie konsekwencje praktyczne. Pierwsza jest kosmetyczna: między modułami widoczny jest podział, który trzeba zaplanować tak, żeby pokrywał się z układem konstrukcji przeszklenia, a nie przecinał je przypadkowo. Druga jest użytkowa: moduły można sterować niezależnie albo grupowo, więc da się zacienić tylko tę część ogrodu zimowego, w której akurat operuje słońce.

Podział na moduły ustalamy na etapie pomiaru, razem z rozmieszczeniem napędów. To ta sama rozmowa, w której potwierdzamy, gdzie doprowadzić zasilanie.

Systemy Veranda nie mają napędu ręcznego — pracują wyłącznie elektrycznie. To nie ograniczenie, tylko konsekwencja konstrukcji: tkanina o wysięgu do sześciu metrów musi być napinana równomiernie, a tego nie da się zrobić korbą.

Sterowanie może działać lokalnie, dla pojedynczej osłony, albo grupowo, dla całej strefy przeszkleń. Do tego dochodzą harmonogramy i scenariusze dnia, dzięki którym zacienienie włącza się rano, zanim ogród zimowy zdąży się nagrzać.

Najwyższy poziom to integracja z czujnikami pogodowymi i z automatyką budynku. System reaguje wtedy na nasłonecznienie i zmienne warunki zewnętrzne, a osłony pracują niezależnie od tego, czy ktoś jest w domu. Przy przeszkleniu dachowym to nie jest gadżet — właśnie w godzinach, gdy dom stoi pusty, nagrzewanie jest największe.